Twintig

Onderstaand stukje tekst vond ik terug in de concepten van mijn blogposts. Ondertussen zijn we alweer een jaar verder; drie weken geleden werd ik 21. Maar zoals ik hieronder zeg: het is best interessant om soms vast te leggen hoe je leven er op een specifiek moment uitziet, om er later op terug te kunnen kijken. Daarnaast lijkt het me heerlijk om weer actiever op mijn blog te gaan plaatsen, het kriebelt echt om te schrijven. Ik heb tientallen concepten liggen, maar maak ze vaak niet af omdat perfectionisme in de weg zit. Misschien moet ik dat soort dingen maar gewoon gaan plaatsen, dus bij deze: reflecties van ik van een jaar geleden.

Twee maanden geleden was ik jarig en sloot ik officieel mijn tienerjaren af. Ik vind het bizar om te bedenken dat ik twintig ben; in mijn hoofd ben ik soms nog steeds een ongemakkelijke brugpieper. Oké, dat ongemakkelijke heb ik natuurlijk nog steeds soms, maar een brugger ben ik toch al lang niet meer. Ik ben ondertussen over de helft van het derde jaar van mijn bachelor en ik woon nu toch al twee jaar op mezelf. Tijd gaat snel en soms is het goed om even stil te staan en een stukje te schrijven over hoe het leven er nu uit ziet.

Zo af en toe vind ik een boekje of bestand terug waar ik jaren geleden iets in heb geschreven, en dat is altijd genieten. Nu hoop ik natuurlijk dat we momenteel in een dusdanig unieke situatie zitten, dat ik in mijn leven niet nog eens in zo’n positie zal komen. En zelfs als er over een aantal jaar nog een keer een pandemie uitbreekt, zal mijn leven er waarschijnlijk totaal anders uit zien. Ik denk dus dat ondanks dat het leven voor mij nu veel saaier is dan ik gewend was, het goed is om die saaiheid vast te leggen.

Dus hoe ziet het leven er nu uit? Ik heb net een minor journalistiek afgerond en ben nu weer bezig met mijn bachelor in industrieel ontwerpen. Alle colleges en werkgroepen die ik daarvoor had en heb zijn online; dit hele collegejaar ben ik denk ik vier keer op een campus geweest. Misschien mag ik niet klagen – ik besef heus wel dat heel veel mensen het een stuk zwaarder hebben – , maar ik mis “het oude normaal” enorm.

Ik heb onwijs geluk met het fijne huis waar ik woon en mijn leuke huisgenoten, maar ik mis het om echt iets mee te maken. Om een keer iets spontaans te ondernemen. Ik mis de feestjes, de concerten, de avonden met vrienden en zelfs de brakke ochtenden daarna. Ik mis het om echt enthousiast aan een project te werken zonder de demotivatie die zoom veroorzaakt en om ook nog eens af en toe random leuke gesprekken te hebben met die projectgenoten.

Mijn hoop ligt een beetje bij de vaccinaties die eraan gaan komen; met een beetje geluk word ik in de zomer gevaccineerd en is er daarna weer meer mogelijk. Het eindproject van m’n bachelor ga ik sowieso (vrijwel geheel) online doen, daar heb ik me wel bij neergelegd. Maar het zou toch mooi zijn als ik het begin van m’n master volgend jaar wel op de campus kan doen. Laten we het hopen!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *